فارسی، جان كلام و هویت ماست
شهاب شهرزاد؛ مجریكارشناس رادیو ایران و برندهی جایزهی تندیس فردوسی كه برنامههای عصر هنر، راه شب، تالار آینه و قصهی ظهر جمعه را اجرا میكند، زبان فارسی را در جایگاه "ستون فقرات تمدن ایرانی" معرفی میكند.
به گزارش روابط عمومی رادیو ایران، شهرزاد دربارهی اهمیت زبان فارسی و پاسداشت آن در رسانه، یادآور شد: "زبانِ ملی ما ایرانیان كه از رهگذرِ آن، در هر لباس و از هر ناحیه، به یكدیگر پیوند میخوریم. در واقع، همهی ساكنان این سرزمین، زبان مادری و محلی خود را دارند، اما با یك "زبان میانجی" متحد میشوند كه همین اَبَرزَبانِ پُرشكوه و كهنِ فارسیست. از این رو زبان فارسی، بستر اندیشه و فرهنگ و ادب ما ایرانیان و معرفِ ابدیِ ما به جهانیان و نسلهای آینده است."
این ترانهسرا همچنین در اشاره به اصپثر موسیقایی وطن فارسی گفت: "فارسی، موطنِ اصلی و فراجغرافیاییِ ما ایرانیان است. از این رو ترانهی "وطن فارسی" را به تمامیِ ایرانیان - با هر زبان و هر لباس - پیشكش كردهام".
شهرزاد افزود: رادیو، پیوسته در این سالیان، در پاسداشت زبان و ادب فارسی، پیشگام بوده است. به طور خاص برنامهی رادیویی كافه هنر در رادیو ایران - كه بعدها به باغ هنر و عصر هنر تغییر نام پیدا كرد - با تمركز بر موضوع زبان فارسی، جریانِ فرهنگیِ آیین سخن را در صدای ملی به راه انداخت. آیین سخن، اینك، جشنوارهای معتبر در حیطهی رادیو برای پاسداشت زبان فارسی به شمار میرود. از دلِ همین برنامهی رادیویی بود كه جایزهی پاسداشت زبان فارسی در سینما زاده شد و به جشنواره فیلم فجر راه پیدا كرد.
این گوینده و مجری رادیو دربارهی نقش یك برنامهی رادیویی در جریانیازی فرهنگی و ملی یادآور شد: "آنچه در برنامهی كافه هنر رادیو ایران آغاز شد و تا عصر هنر امتداد یافت، نگاهی تازه به اهمیت نظارت زبانی در رسانه بود. طرح پیشنهاد نظارت زبانی در این برنامه، بستری برای توجه به موضوع زبان فارسی در سایر شبكههای رادیویی و تلویزیونی و مثلا شبكه خبر ایجاد كرد. در واقع، یك برنامهی پویا و موثر، عملا در مختصاتی قرار گرفت كه به یك جریان فرهنگی جدی در رسانه و در نهایت، شكلگیری مركز پاسداشت زبان و ادب فارسی انجامید".
شهاب شهرزاد در پایان با قدردانی از مدیران و تصمیمسازانی كه بستر شایسته را برای پاسداشت زبان در رادیو فراهم كردند گفت: "ما، در رادیو ایران، كوشیدیم تا از مخاطبانمان، با مناسبترین واژگان فارسی به جای واژگان بیگانه پذیرایی كنیم؛ با نحو و ادای مناسب. و این نخستین گام در پاسداشت فارسیست. ما، در برنامههای فرهنگی رادیو ایران، پیوسته فرنشینان را در هر جایگاهی، از كاربرد واژگان غیرپارسی پرهیز دادهایم. به عنوان نمونه، در اثر این اهتمام رسانهای بود كه "شیوهنامه" به درستی به جای واژهی بیگانهی "پروتكل" نشست. این واژه بر زبان كاربهدستها افتاده بود و رسانه این مسیر را به نفعِ واژهی فارسی عوض كرد. همچنانكه پیشترها "پیامك" جای واژهی بیگانه را گرفت".
این نویسندهی برنامههای رادیویب افزود: "فارسی، زبان میانجی ایرانیان است، میراثی فراگویشی، كه به یك اندازه، به تمامی ایرانیان تعلق دارد و رسانهی ملی باید شایستگیهای این زبان، تاریخ تكوین و كرانههای تاثیر آن را به زیبایی بشناساند.
فارسی، جانِ كلامِ ماست. واگویهی تاریخ و فرهنگ و ادب ما. تهدیدِ فارسی، تهدیدِ ایران است و چه در رسانه، چه در هر میدان دیگر، باید در برابر این تهدیدها بایستیم و یكپارچه، پاسدار زبان فارسی باشیم".